Louis Niënhuis
Hout zal steevast een rol spelen in mijn leven, maar de manier waarop veranderd steeds.
Hout is het expressie materiaal waarin mijn scheppingsdrang werkt. Het is ook de verbinding
tussen mijn klassieke beeldhouwopleiding en mijn oorsprong: de werkplaats van mijn vader.
Vanuit mechanisch gevormde houten ‘beukenpoten’ zoals mijn vader die gebruikte voor het maken van o.a. barkrukken ontstaan nieuwe beelden. In stukken gezaagd, gestapeld en aangehakt confronteer ik het mechanisch bewerkte materiaal met organisch gebeeldhouwde vormen. De natuurlijke groeivormen appelleren aan verval en vergankelijkheid – terug naar moeder aarde. Een cyclus van groeien, menselijke ingrijpen, verval en weer terug als grondstof voor deze aarde. Een zichzelf veredelend mechanisme met een melancholieke ondertoon, een confrontatie met de natuur enerzijds en een aantasting van de natuur anderzijds. De oorsprong, niet alleen van hout, maar de spirituele waarde van al wat ons bezielt, wordt hiermee benadrukt.
